رفتن به بالا
  • سه شنبه - ۲۳ آبان ۱۳۹۶
  • کد: ۷۷۵
  • چاپ خبر : اصلاح تقویم آموزشی مدارس
اصلاح تقویم آموزشی مدارس
بچه‌ها چقدر از وقت‌شان را باید در مدرسه سپری کنند؟

اصلاح تقویم آموزشی مدارس

| هیلی گلاتر، امیلی دروی و آلیا وانگ | هیچ چیز کامل نیست، اما اگر می‌توانست باشد چطور؟ فصل آغاز مدرسه‌ها است و علی‌رغم شکنندگی کاغذ دفترهای نو و جذابیت چراغانی‌های شب‌های جمعه؛ نقص‌ها، بحث‌ها و مسائلی که نظام آموزشی آمریکا با آن مواجه است به راحتی فراموش نمی‌شوند. دانش‌آموزان در راهروهایی که از آغاز […]

| هیلی گلاتر، امیلی دروی و آلیا وانگ |

هیچ چیز کامل نیست، اما اگر می‌توانست باشد چطور؟

فصل آغاز مدرسه‌ها است و علی‌رغم شکنندگی کاغذ دفترهای نو و جذابیت چراغانی‌های شب‌های جمعه؛ نقص‌ها، بحث‌ها و مسائلی که نظام آموزشی آمریکا با آن مواجه است به راحتی فراموش نمی‌شوند. دانش‌آموزان در راهروهایی که از آغاز تابستان دیگر آن را ندیده‌اند، راه می‌روند؛ در حالی که ذهنشان متلاطم از سؤالاتی است که بر اثر دوری [از مدرسه] در سرشان می‌چرخد. معلمان و دانش‌آموزان در کلاس حاضر می‌شوند، در شرایطی که مدارس عمومی در کشور وضعیت خسته‌کننده‌ای دارند و مدیران در حالی به کار خود ادامه می‌دهند که روز به روز ایده‌های نو دربارۀ بهترین شیوۀ رسیدگی به دانش‌آموزان مطرح می‌شود. بنابراین، عجیب نیست که هر سال افراد زیادی سال تحصیلی را با بیم و امید آغاز کنند.

به همین دلیل، از افراد سرشناسی که در حوزۀ آموزش خدمت می‌کنند – از سیاست گذار و معلم گرفته تا فعالان این حوزه و والدین – این سؤال را پرسیدیم که از نظر آنان مدرسۀ ایده‌آل چگونه است. از آن‌ها خواستیم تا برای تصور نظام آموزشیِ آرمانیِ خود قوانین، سیاست‌ها و هزینه‌ها را در نظر نگیرند. می‌خواستیم بدانیم کلی‌ترین و جزئی‌ترین جنبه‌هایی که این مردان و زنان با بیشترین حساسیت آن را برای یک مدرسه مورد بررسی قرار می‌دهند، کدام است تا در دنیای واقعی به آن‌ها جامۀ عمل بپوشانیم. آنان از نو به بررسی مسئله پرداختند تا بهشت آموزشی خود را بسازند. در سلسله یادداشت‌هایی پاسخ‌های آنان به هریک از پرسش‌ها را در اینجا مطرح می‌کنیم. برای واضح‌تر و کوتاه‌تر کردن، پاسخ‌ها کمی ویرایش شده‌اند.

پرسش: تقویم [آموزشی]. دانش‌آموزان چه مدت از سال را باید در مدرسه بگذرانند؟

 

ریتا پین آرنز[۱]، مدیر سیاست آموزشی مرکز عملیاتی منابع جنوب شرقی آسیا[۲]

دانش‌آموزان کل سال را به مدرسه بروند با هشت هفته تعطیلیِ برابر که در طول سال توزیع می‌شود – هر فصل دو هفته. با این کار دیگر خبری از فراموشی مطالب یادگرفته شده نخواهد بود که اغلب و برای حجم زیادی از مطالب اتفاق می‌افتد و نیاز به مرور موضوعات خاص در اول هر سال تحصیلی را کاهش می‌دهد و در عوض زمان و فرصت بیشتری را برای عمیق شدن در مطالب درسی در اختیار قرار می‌دهد. از آنجا که دیگر فرقی بین پاییز، زمستان، بهار و تابستان وجود ندارد والدین دیگر نگران این نیستند که در تابستان چه تدبیری برای [زمان] کودکان خود بیاندیشند، خصوصاً برای دانش‌آموزان ابتدایی و راهنمایی.
مدارس پنج روز در هفته باز خواهند بود از هشت صبح تا شش عصر، از پیش‌دبستانی تا پایۀ دوازدهم، البته زمان شروع یادگیریِ آموزشی با توجه به سن و نیازهای رشدی متفاوت خواهد بود. همچنین، دانش‌آموزان مجبور نیستند هر روز یا تمام روز را در مدرسه حضور داشته باشند. این [روزهایی که کودکان به مدرسه نمی‌روند] می‌تواند فرصتی باشد برای تعلیمات دیگر و دیگر محیط‌های آموزشی تا با آموزش کودک هم‌نوا شوند. این انعطاف موجود در برنامه [درسی مدارس] امکان اجرای فعالیت‌های فوق‌برنامۀ بیشتری را پیش و پس از مدرسه فراهم می‌آورد و هماهنگی بیشتری با برنامۀ کاری والدین دارد.

 

نیکولسون بیکر[۳]، نویسندۀ کتاب جایگزین: رفتن به مدرسه همراه با هزاران بچه[۴]

یک‌بار که به عنوان معلم جایگزین در کلاس دانش‌آموزان پرحرف هفتم ریاضی تدریس می‌کردم، از آنان پرسیدم که به نظرشان یک روزِ مدرسه باید چگونه باشد. دختری گفت که شروع مدرسه پیش از ساعت یازده صبح و اتمام آن پس از ساعت یازده و یک دقیقه باید غیرقانونی باشد! پسری مخالفت کرد و گفت: «آن‌ها یک خروار تکلیف خانه به تو خواهند داد». دختر دیگری معتقد بود که مدرسه باید ظهر شروع شود و تقریباً تا یک ساعت ادامه پیدا کند. او می‌گفت: «از کل ساعات مدرسه ما فقط از چهل دقیقۀ آن استفاده می‌کنیم». پسر ساکتی گفت که چهار ساعت مناسب است.
روزها و سال‌ها می‌توانند به شکل ترسناکی طولانی به نظر برسند – هم برای دانش‌آموزان و هم معلمان. هیچ‌کس آنقدر دانش ندارد تا بتواند این ساعات طولانی را توجیه کند. احساس اتلاف وقت و خستگی همه‌جای محیط حس می‌شود. تغییر عظیمی باید رخ دهد. ساده‌ترین راه‌حل این است که طول یک روز مدرسه را به نصف کاهش دهیم.

یک‌بار که به عنوان معلم جایگزین در کلاس دانش‌آموزان پرحرف هفتم ریاضی تدریس می‌کردم، از آنان پرسیدم که به نظرشان یک روزِ مدرسه باید چگونه باشد. دختری گفت که شروع مدرسه پیش از ساعت یازده صبح و اتمام آن پس از ساعت یازده و یک دقیقه باید غیرقانونی باشد!

کارول بوریس[۵]، مدیر اجرایی شبکۀ دفاع از آموزش عمومی[۶]

دانش‌آموزان در ملل پرتلاشی مثل فنلاند، کره و ژاپن زمانی تقریباً یکسان با دانش‌آموزان آمریکایی را در مدرسه می‌گذرانند. این باور که دانش‌آموزان آمریکایی نسبت به دانش‌آموزان دیگر کشورهای پیشرفته زمان کمتری را برای یادگیری در مدرسه می‌گذرانند، درست نیست. مطالعات نیز به وضوح نشان می‌دهند که افزایش زمان مدرسه بسیار هزینه‌ساز است و بازدهی کمی دارد. بر اساس مطالعات، کاهش جمعیت کلاس‌ها و تدریس دانش‌آموزان به یکدیگر از جمله اقداماتی هستند که می‌توانند بسیار موثرتر باشند.
با این اوصاف، همۀ ما می‌دانیم که دانش‌آموزان در خانواده‌های با وضعیت مالی بد در طول تابستان تضعیف مهارت خواندن را تجربه می‌کنند و دانش‌آموزان خانواده‌های مرفه کمی از این فصل بهره می‌برند و همۀ دانش‌آموزان مقداری از دانش ریاضی خود را از دست می‌دهند. به جای طولانی کردن روز مدرسه که باعث خستگی کودکان خردسال می‌شود و فرصت شرکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و ورزشی را از بچه‌های بزرگ‌تر می‌گیرد، تغییرِ بهتر ایجاد فعالیت‌های آموزشی غنی و هدف‌مند مخصوصاً در طول تابستان است.
برای دانش‌آموزان تهی‌دست کمپ‌هایی برای تابستان در نظر می‌گیریم که توسط معلمین معتبری اداره می‌شود که با ادغام فعالیت‌های غنی‌سازانه و تفریحی منجر به تقویت مهارت‌های خواندن، علوم و ریاضی می‌شوند. برنامه‌های مشابهی برای دانش‌آموزانی که زبان انگلیسی می‌آموزند نیز طراحی خواهد شد. «مراقبتِ پس از مدرسۀ» خوب از کودک که غنا و بازسازی به همراه می‌آورد در هر مدرسه‌ای در همسایگیِ کودک در دسترس خواهد بود.

 

کاترین کاشینبری[۷]، مدیر اجرایی والدین در دفاع از مدارس عمومی[۸]

مدرسه در کل طول سال دایر خواهد بود، همراه با وقفه‌هایی که دانش‌آموزان می‌توانند زمانی برای خود داشته باشند تا در خانه استراحت کنند، با خانواده‌هایشان به سفر بروند، تدریس خصوصی بگیرند، به دیگر نیازها و منافع عمومی بپردازند یا در رشته‌های دیگری که به آن علاقه‌مند هستند، مثل هنرهای رزمی، فعالیت کنند. دانش‌آموزان فرصت می‌یابند به تمرین مشاغل بپردازند یا در سفرهای تجربیِ خارج از اجتماع یا شهر خود شرکت کنند. تعطیلات طولانی تابستانی متعلق به گذشته است. ما از تقویم کشاورزی دست می‌کشیم و به تشخیص نیازهای نسل ارتباطات می‌پردازیم. روزهای مدرسه هشت ساعت خواهند شد، پنج روز در هفته، تا با برنامۀ کاری روزانۀ خانواده‌های کارمند نیز همخوانی داشته باشد. طول کلاس‌ها برای دانش‌آموزان ۵ تا ۶ سال ۳۵ دقیقه ، ۷ تا ۱۴ سال ۴۵ دقیقه و برای ۱۵ تا ۱۸ ساله‌ها ۶۰ دقیقه خواهد بود. در این صورت، همه مشارکت و تعامل خواهند داشت.

 

مایکل هورن[۹]، بنیان‌گذار موسسۀ کلیتون کریستنسن[۱۰]

هر دانش‌آموزی آن اندازه از وقتش را که برای موفق شدن به آن نیاز دارد در مدرسه می‌گذراند. مدارس در دسترس‌تر خواهند بود – ساعت‌های بیشتری در شبانه روز و در اغلب روزهای سال بازند – و برنامۀ منعطف‌تری دارند – با این قابلیت که که هر فرد، هر زمان که برایش ممکن بود می‌تواند به مدرسه بیاید و زمان طولانی‌تری آنجا بماند. این امر در صورتی ممکن خواهد بود که آموزش را امری بدانیم که در هر زمان و در هر مکانی می‌تواند اتفاق بیافتد نه صرفاً در مدرسه. بسترهای آموزش آنلاین و سیار مفهوم امر ممکن را برای ما وسعت می‌بخشد.
همچنین مدارس نقش محافظتی ارزشمندی را در زندگی دانش‌آموزان ایفا خواهند کرد که آنان را ایمن نگه می‌دارد، و در بعضی موارد، به خوبی به تغذیۀ آنان رسیدگی می‌کند. مدارس به مکانی برای گردهم آمدن دانش‌آموزان، همراه با معلمان و دیگر اعضای جامعه، برای کار کردن با همسالان‌شان روی موضوعات مختلف – پروژه‌های آموزشی و فعالیت‌های فوق‌برنامه – تبدیل خواهد شد. دیگر روزها بر اساس واحدهای زمانیِ محدودی به اسم «کلاس [درس]» برنامه‌ریزی نخواهند شد، در عوض دانش‌آموزان در کارگاه‌های آموزشیِ مختلفی کار خواهند کرد تا مهارتی که مورد نیازشان است را فراگیرند – کار می‌تواند فردی یا گروهی باشد. دانش‌آموزان زمانی به مقطع بالاتر خواهند رفت که مفاد آموزشی را به طور کامل فرا گرفته باشند، نه بر اساس تقویم [آموزشی].

تقویم آموزشی مدارس آمریکا، با وقفۀ طولانی تابستانی، عامل اصلی فرصت‌های نابرابر است. سال‌ها پیش، محققان در دانشگاه جانز هاپکینز بیان کردند که دانش‌آموزان در خانواده‌های کم‌درآمد در مقایسه با دیگر دانش‌آموزان عملکرد خوبی در مدرسه دارند اما از عقب‌گرد آموزشی در تابستان رنج می‌برند.

ریچارد کالنبرگ[۱۱]، عضو ارشد بنیاد قرن[۱۲]

تقویم آموزشی مدارس آمریکا، با وقفۀ طولانی تابستانی، عامل اصلی فرصت‌های نابرابر است. سال‌ها پیش، محققان در دانشگاه جانز هاپکینز[۱۳] بیان کردند که دانش‌آموزان در خانواده‌های کم‌درآمد در مقایسه با دیگر دانش‌آموزان عملکرد خوبی در مدرسه دارند اما از عقب‌گرد آموزشی در تابستان رنج می‌برند. دوریس انتویسل، کارل الکساندر و لیندا استفل اولسون بیان داشتند که «کودکان خانواده‌های فقیر و طبقۀ متوسط هر دو نتایج رضایت‌بخشی را در طول سال تحصیلی به دست می‌آورند، این در حالی است که کودکان خانواده‌های طبقۀ متوسط در تابستان که در مدرسه نیستند دستاوردهایی خواهند داشت، اما کودکان خانواده‌های تهی‌دست دستاوردهای کمی یا حتی پس‌روی آموزشی خواهند داشت.»
آموزش عمومی رایگان در کل سال تحصیلی در دسترس خواهد بود، اما برنامه‌های آموزشی تابستان از آنچه در طول سال تحصیلی اجرا می‌شود متفاوت خواهد بود. همانطور که محققان هاپکینز بیان کردند، برنامه‌های مدرسه‌های تابستانیِ سنتی – که اغلب همان برنامه‌های سال تحصیلیِ قدیمی را در آن ارائه می‌دهند – ناامیدکننده شده‌اند و دستاوردهای تحصیلیِ کمی برای دانش‌آموزان دارند. به جای آن، برنامه‌های آموزشی تابستانی شامل برنامه‌هایی خواهد بود که کودکان خانواده‌های طبقۀ متوسط در طول تابستان از آن‌ها لذت می‌برند – سفر به باغ وحش‌ها، پارک‌ها و موزه‌ها که باعث غنای آموزشی کودکان می‌شود.
همچنین روزهای مدرسه دیرتر از زمان کنونی‌اش شروع و تمام می‌شود. برنامه‌ریزی درسی بر اساس یافته‌های [حوزۀ] سلامت خواهد بود تا در ساعاتی باشد که بیشترین بازدهی را برای دانش‌آموزان دارد نه بر اساس راحتیِ بزرگ‌ترها.

 

میشل رئی[۱۴]، بنیان‌گذار اول دانش‌آموزان[۱۵] و مسئول سابق مدارس عمومی واشنگتن، دی.سی.

دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان حق انتخاب تقویم آموزشی‌ای را دارند که بهترین انطباق را با برنامه‌هایشان داشته باشد. همۀ اَشکال [تقویم‌های] گذشته، در طول سال، ترمی و ثلثی، وجود خواهند داشت تا همۀ اقشار جامعه تحت پوشش قرار گیرند. مدارس هم شیفت صبح دایر خواهد بود و هم عصر و همچنین فرصت‌های آموزشی برای خانواده‌هایی که به دنبال روزِ مدرسۀ طولانی هستند، وجود خواهد داشت. طول زمانی کلاس‌ها بسته به مدارس متفاوت خواهد بود اما دانش‌آموزان و معلمان زمان فراوان و کافی برای آموزش و فعالیت‌های عملی خواهند داشت.

 

رندی وینگارتن[۱۶]، رئیس فدراسیون معلمان آمریکا[۱۷]

آموزش عمومی را از نو با مسیرهایی متنوع طرح‌ریزی خواهیم کرد که دانش‌آموزان به کشف آن‌ها بپردازند و [از آن طریق] علایق خود را دنبال کنند. زمانی که با این دیدگاه به تقویم آموزشی می‌نگریم، در واقع خیلی کمتر به تعیین رقم جادوییِ روزها و خیلی بیشتر به نیازهای جوامع و دانش‌آموزان می‌اندیشیم.
ساعت‌های طولانی‌تر در کلاس نشستن [راه چاره] نیست. در کشورهایی که عملکرد بهتری نسبت به ما دارند، دانش‌آموزان نه زمان بیشتر بلکه زمان کمتری را در کلاس می‌گذرانند. کودکان – خصوصاً کودکان خردسال – از طریق بازی و فعالیت‌های عملی می‌آموزند.
بعضی از بچه‌ها ممکن است به مکان امنی هنگام عصر، وعدۀ غذایی در ساعات تفریح مدرسه یا امکانی برای فعالیت و یادگیری در ساعات غیر از مدرسه نیاز داشته باشند. این همان جایی است که مدارس می‌توانند نقش بزرگی ایفا کنند، خصوصاً در مناطق آسیب‌پذیر – باز بودن مدارس تا دیروقت و در طول سال، ارائۀ مکانی برای کودکان که بتواند آنان را سرگرم کند و دور از آسیب نگاه دارد.
وقفۀ تعطیلات تابستانی باعث افت تحصیلی کودکانی می‌شود که در فقر به سر می‌برند و فرصت آموزش بیرون از مدرسه را که همسالان‌شان در خانواده‌های مرفه‌تر دارند، ندارند. ما مطمئن خواهیم بود که کودکان در فقیرترین جوامع نیز از این امکانات برخوردار هستند. اطمینان خاطر خواهیم داشت که مدارس زمانی طولانی برای دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان باز خواهند بود تا آنان بتوانند در ساعات بعد از مدرسه و فعالیت‌های دوران تابستان نیز مشغول یادگیری باشند.

| ترجمۀ مژده بای* |


پی‌نوشت‌ها:

* ترجمۀ فارسی این جستار پیش از این در وبسایت «مرکز مجازی پژوهش و آموزش رهایی» منتشر شده بود. «اولدوز» پس از تعطیلیِ وبسایت این مرکز و با رضایت ناشر و مترجم، همراه با بازنگری و اصلاحات کافی اقدام به انتشار دوبارۀ آن می‌کند.
[۱] Rita Pin Ahrens
[۲] Southeast Asia Resource Action Center
[۳] Nicholson Baker
[۴] Substitute: Going to School With a Thousand Kids
[۵] Carol Burris
[۶] Network for Public Education
[۷] Catherine Cushinberry
[۸] Parents for Public Schools
[۹] Michael Horn
[۱۰] Clayton Christensen Institute
[۱۱] Richard Kahlenberg
[۱۲] The Century Foundation
[۱۳] Johns Hopkins University
[۱۴] Michelle Rhee
[۱۵] StudentsFirst
[۱۶] Randi Weingarten
[۱۷] American Federation of Teachers

 

مطالب مرتبط


ارسال دیدگاه