رفتن به بالا
  • یکشنبه - ۱۲ شهریور ۱۳۹۶
  • کد: ۵۵۲
  • چاپ خبر : آیا کارورزی اخلاقی است؟
کارورزی در هند
نگاهی به تجربۀ اجرای طرح کارورزی در هند

آیا کارورزی اخلاقی است؟

| مدهاسری داتا | بر همگان روشن است که گذراندن کارورزی نقش مهمی در کسب شغل ایفا می‌کند؛ اما به‌تازگی دانشجویان برای به دست آوردن تجربۀ شغلی دست اول به شرکت‌ها پول می‌پردازند. آن‌هایی که می‌خواهند بدون انجام کارورزی فقط گواهی آن را بگیرند، در ازای دریافت توصیه‌نامه‌ای که بتوانند در طول مصاحبه‌های کاریابی نشان […]

| مدهاسری داتا |

بر همگان روشن است که گذراندن کارورزی نقش مهمی در کسب شغل ایفا می‌کند؛ اما به‌تازگی دانشجویان برای به دست آوردن تجربۀ شغلی دست اول به شرکت‌ها پول می‌پردازند. آن‌هایی که می‌خواهند بدون انجام کارورزی فقط گواهی آن را بگیرند، در ازای دریافت توصیه‌نامه‌ای که بتوانند در طول مصاحبه‌های کاریابی نشان دهند، به سازمان‌ها مبلغی را می‌پردازند.

دورانی که دانشجویان برای کسب گواهی کارورزی در شرکت‌ها سخت تلاش می‌کردند رو به اتمام است. امروزه دانشجویان و شرکت‌ها رویکرد حرفه‌ای نسبت به کارورزی اتخاذ کرده‌اند؛ چراکه دانشجویانْ با رغبت بین ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ روپیه خرج می‌کنند تا به شرکتی وارد شوند که به آن‌ها مهارت‌های کاری پایه را آموزش دهد.

کسانی ممکن است ارزش کارورزی و اینکه آیا هدف مناسبی دارد را به چالش بکشند؛ اما سازمان‌ها می‌گویند پولی که در قبال انرژی و وقت اختصاص‌یافته برای تربیت تازه‌کارها می‌گیرند، حدأقلی است. در شرکت‌ها، دانشجویان با راهنماهای متخصص همراه می‌شوند و برای مصاحبه‌های شغلی آمادگی کسب می‌کنند. به همین دلیل، گرفتن هزینۀ پایه از آن‌ها غیراخلاقی به‌حساب نمی‌آید. درحالی‌که اکثر دانشجویان این را تائید می‌کنند، کسانی نیز هستند که می‌گویند کارورزی کمکی به آن‌ها نمی‌کند و حربۀ شرکت‌ها برای پول درآوردن است.

سازمان‌ها

نمایندگان مختلف دولت و سازمان‌های بخش خصوصی که متولیان کارورزی هستند، می‌گویند که پرداخت هزینه از سوی دانشجویان صوری است. رامانهاتان[۱]، مدیرکل عمومی شرکت صنایع الکترونیکی سنگین بارات[۲] در شهر بپال[۳] هند می‌گوید: «برای آموزش دانشجویان برنامه‌ای به مدت سه تا چهار هفته در نظر گرفته‌شده است. آن‌ها در طراحی روش‌ها، شیوۀ ارائۀ کار و… آموزش می‌بینند و ۵۰۰ روپیه در هفته هزینه پرداخت می‌کنند. در انتهای دوره به آن‌ها گواهینامه‌ای می‌دهیم. معمولاً پروژه‌های در حال اجرا را به آن‌ها نمی‌سپاریم و در بازدهی شرکت مشارکت نمی‌کنند، بنابراین به آن‌ها دستمزدی نمی‌دهیم. ما باید زمان زیادی برای آموزش آن‌ها صرف کنیم و متخصصانی در آموزش آن‌ها به کار می‌گیریم که احتمالاً در کالج‌هایشان از آن‌ها بی‌بهره‌اند؛ بنابراین برایمان ضروری است که از دانشجویان هزینه طلب کنیم.»

کسانی ممکن است ارزش کارورزی و اینکه آیا هدف مناسبی دارد را به چالش بکشند؛ اما سازمان‌ها می‌گویند پولی که در قبال انرژی و وقت اختصاص‌یافته برای تربیت تازه‌کارها می‌گیرند، حدأقلی است.

این تفکر توسط جی‌سی پاندی[۴] مدیر عمومی شرکت ارتباطات بارات[۵] تائید شده است. او اضافه می‌کند: «ما دورۀ آموزشی فنی و حرفه‌ای را برای دانشجویان مهندسی تدارک می‌بینیم. آن‌ها نزد ما می‌آیند تا تجربۀ عملی خود را افزایش دهند و ما هزینه‌ای بین ۶۵۰۰ تا ۷۵۰۰ روپیه برای برنامه‌ای که دو الی چهار هفته به طول می‌انجامد، مطالبه ‌می‌کنیم. این برنامه دو سال پیش راه‌اندازی شد و ما آن را از آوریل تا اواسط جولای به اجرا درآوردیم. از آن به بعد دانشجویان بسیاری را جذب کرده‌ایم.» در صحبت از مفهوم کارورزی، جی‌سی پاندی اضافه می‌کند: «این برنامه واقعاً مقرون به صرفه است. علاوه بر این، ما همچنین برنامه‌ای جداگانه برای پنج دانشجوی برتر هر کالج تدارک دیدیم که در آن آموزش رایگان اجرا می‌شود؛ اما نمی‌توانیم همه را رایگان آموزش دهیم.»

ماهش پنت[۶] مدیر منطقه‌ای غرب در شرکت بوش هند[۷] می‌گوید: «نرخ معمول برای کارورزی در سازمان ما ۷۵۰ روپیه در روز است. با این حال تلاش کردیم و در حد توانمان با دانشجویان مدارا کردیم. مثلاً برای برنامه‌ای شش روزه ۳۷۰۰ روپیه و برای برنامه‌ای دوازده روزه‌ ۵۰۰۰ روپیه هزینه گرفتیم. دانشجویان توسط متخصصان راهنمایی می‌شوند و آموزش عملی کاملی تدارک دیدیم که هیچوقت نمی‌تواند رایگان باشد. سازمان نمی‌تواند از جیب خود خرج کند.»

بنابراین، آیا دانشجویان هیچ کمکی برای کاریابی در شرکت دریافت می‌کنند؟ ماهش در این باره می‌گوید: «زمانی‌که یک دانشجو اینجاست ما برای رفع ابهاماتش دربارۀ این موضوع مسئولیت داریم. در شرکتمان تضمین شغلی ارائه نمی‌دهیم؛ اما اگر دانشجویی صادق و بی‌ریا‌ باشد، او را در چشم‌انداز آیندۀ خود جای می‌دهیم.»

دانشجویان برای کارورزی به شرکت‌های مشاوره نزدیک می‌شوند

راجش شارما[۸]*، مالک یک شرکت مشاوره [کارورزی] می‌گوید: «تعداد دانشجویانی که حاضرند برای کارورزی پرداخت هزینه را انتخاب کنند، رو به افزایش است. تماس‌های زیادی از دانشجویان دریافت می‌کنیم که از ما می‌خواهند شرکت‌هایی که کارورزی ارائه می‌دهند را به آنان معرفی کنیم. آن‌ها حاضرند حتی  برای یک ماه کارورزی در یک شرکت، هزینه پرداخت کنند. همچنین در ازای معرفی‌شان به شرکت‌های معتبر حاضر به پرداخت مقادیر زیادی هستند. بسیاری از شرکت‌های خصوصی شروع به دریافت هزینه از دانشجویان بابت کارورزی کرده‌اند.»

کسانی نیز هستند که می‌گویند کارورزی کمکی به آن‌ها نمی‌کند و حربۀ شرکت‌ها برای پول درآوردن است.

اکشی ساهو[۹]*، دانشجوی مدیریت در مؤسسۀ مطالعات مدیریت دانشگاه دِوی اهیلیا[۱۰] اظهار می‌کند: «با‌تجربه‌ترها به من گفته‌اند که گواهینامۀ کارورزی برای گزینش در کاریابی مهم است، بنابراین برای دورۀ کارورزی یک ماهه درخواست دادم. آن‌ها گفتند اگر می‌خواهی یاد بگیری هزینه‌ای دریافت نمی‌کنیم؛ اما باید چهل و پنج روز به طور جدی برایشان کار کنم. ولی اگر فقط گواهینامه می‌خواهم، آن را به قیمت ۳۰۰۰ روپیه صادر خواهند کرد. بنابراین من با پرداخت مبلغ مورد نظر گواهینامه و توصیه‌نامه در حوزۀ بازاریابی را دریافت کردم. به عنوان پاداش، آن‌ها همچنین مرا با نوع سؤالاتی که کارفرمایان معمولاً می‌پرسند و پاسخ‌هایی که باید بدهم آشنا کردند. این کار به نفعم شد، چون بازرس نیروی انسانی سؤالات مشابهی پرسید و من هم با اعتماد به نفس پاسخش را دادم. با شرایط خوبی انتخاب شدم.»

اگر پرداخت هزینه اجباری شود، چه باید کنیم؟ باید یاد بگیریم

دانشجویانی که برای مصاحبه‌های شغلی خود آماده می‌شوند معتقدند که گواهینامۀ کارورزی منجر به برتری آنان میان سایر دانشجویان می‌شود و اگر برای آن مجبور به پرداخت هزینه باشند، با کمال میل این کار را انجام می‌دهند. روچیکا چاورازیا[۱۱]، دانشجوی مهندسی، می‌گوید: «من دورۀ کارورزی را در یک شرکت نرم‌افزار گذراندم. آن‌ها برای تدریس اصول اولیۀ صنایع تولیدی به من، ۳۰۰۰ روپیه هزینه گرفتند. به طور کلی ارزشش را داشت، چون در معرض کار واقعی قرار گرفتم، تجربه‌ای که با نشستن روی صندلی‌های کالج کسب نمی‌کردم. به علاوه، با بازدید رو در رو از شرکت‌ها، در طی مصاحبه‌های کاریابی اعتماد به نفس شما افزایش می‌یابد.»

سیدهارت رندیو[۱۲] از دیگر دانشجویان مهندسی که اخیراً وارد شرکت صنایع الکترونیکی سنگین بارات شده است، اضافه می‌کند: «یکی از باتجربه‌ترها به من گفت که یک واحد بخش دولتی در بپال، کارورزی را در ازای دریافت هزینۀ هفتگی ارائه می‌دهد. من آنجا به کار گرفته شدم و در ازای یک دورۀ آموزشی دو هفته‌ای ۳۰۰۰ هزار روپیه پرداخت کردم. این یک تجربۀ یادگیری بود. آن‌ها تکلیفی دربارۀ توربین بخار به من محول کردند و از من خواستند تا راه‌هایی پیدا کنم که کارایی توربین‌ها افزایش یابند و همچنین به آن‌ها در اصلاح مشکلات عملکرد توربین‌ها کمک کنم. با در نظر گرفتن چیزهایی که در طول کارورزی یاد گرفتم، هزینه‌ای که پرداختم ناچیز بود. خوشحالم از اینکه این کار را کردم.»

اَبیشک آگراول[۱۳] کسی که دورۀ کارورزی را در پلی‌تکنیک ویشناو[۱۴] می‌گذراند، می‌افزاید: «من یک دانشجوی مهندسی الکترونیک هستم و می‌خواهم در زمینۀ تخصصی خودم کارورزی کنم. من برای یک کانال ملی درخواست دادم تا به تجربه‌ای دست اول در زمینۀ انتقال سیگنال دست یابم. همچنین ۱۲۵۰ روپیه هزینۀ کارورزی  به آن‌ها پرداخت کردم که در مقایسه با دانش عملی‌ای که در اختیارم گذاشتند، ناچیز بود. آن‌ها کار مرا پسندیدند و به من گفتند که وقتی دیپلم گرفتم برای شرکت در آزمون استخدامی اقدام کنم.»

این اتلاف وقت و پول است: دانشجویان ناراضی

اما همۀ دانشجویانی که این برنامه‌ها را می‌گذرانند خوشحال نیستند. بعضی از آن‌ها معتقدند غالباً آموزشی که سازمان‌ها ارائه می‌دهند در سطح پیشرفته نیست. سونالی مَنور[۱۵] یک دانشجوی سال آخری در کالج فناوری لکشمی نورین[۱۶] با افسوس اظهار می‌کند: «من برای برنامۀ آموزشی یک ماهه در شرکتی دولتی ۲۰۰۰ روپیه پرداخت کردم و از شیوۀ پیشرفت امور در آنجا مأیوس شده بودم. چیزی در حدود ۶۰ دانشجو در یک گروه بودند و جدا از یک بازدید دو روزه از دپارتمان فنی، ما فقط باید در سخنرانی‌ها حاضر می‌شدیم. اتلاف وقت و پول بود. اما از وقتی که گواهینامۀ آموزشی مهم شده است همه از آغاز تا انتهای دوره را می‌گذرانند.»

سمیر[۱۷]، دیگر دانشجوی مهندسی در مؤسسۀ فناوری مالوا[۱۸] می‌گوید: «می‌بایست ۶۰۰۰ روپیه برای یک پروژۀ در حال اجرا در یکی از بهترین شرکت‌های شهر جاوا[۱۹] پرداخت می‌کردم. با اینکه آموزش خوبی در این باره دریافت کردم، از آن‌ها قدری مساعدت برای یافتن شغل نیز انتظار داشتم. اما هرگز چنین اتفاقی نیفتاد. این روزها شرکت‌ها برای توجه شخصی به یک کارورز زیادی حرفه‌ای شده‌اند.»

| ترجمۀ یاسمن محبوبی متین |


پی‌نوشت‌ها:

* به درخواست افراد، برخی از اسامی تغییر کرده‌اند.
[۱] Ramanathan
[۲] Bharat Heavy Electricals Limited
[۳] Bhopal
[۴] GC Pandey
[۵] Bharat Sanchar Nigam Limited
[۶] Mahesh Pant
[۷] Bosch India
[۸] Rajesh Sharma
[۹] Akshay Sahu
[۱۰] Institute of Management Studies, Devi Ahilya University
[۱۱] Ruchika Chaurasia
[۱۲] Siddharth Randive
[۱۳] Abhishek Agrawal
[۱۴] Vaishnav Polytechnic
[۱۵] Sonali Manore
[۱۶] Lakshmi Narain College of Technology
[۱۷] Sameer
[۱۸] Malwa Institute of Technology
[۱۹] Java

 

مطالب مرتبط


ارسال دیدگاه